Digitale transformatie: niet de technologie maar de mens centraal.


Digitale transformatie is een onderwerp wat bij veel organisaties hoog op de agenda staat. Veel dienstverleners proberen hier op één of andere manier op in te springen en dit is uiteraard niet zonder reden. Hoewel het marketinggehalte behoorlijk hoog is bij de term digitale transformatie, is digitalisering wel degelijk een ontwikkeling die elke organisatie treft. Dit biedt zowel kansen als uitdagingen.

 

Hoewel ik zie dat veel organisaties de urgentie zien om hier iets mee doen, zijn ze zoekende over hoe ze dit nu precies moeten aanpakken. Daarnaast zie ik veel organisaties die zich daadwerkelijk in de digitale transformatie hebben gestort of zelfs een digitale strategie hebben uitgewerkt, maar tegen de beperkingen van menselijke capaciteiten aanlopen.  Alleen al de hoeveelheid applicaties en noviteiten die medewerkers tot zich moeten nemen lijdt soms tot grappige, maar ongewenste situaties. Skypemeetings die helemaal in de soep lopen (wie was de voorzitter met de code?), interne helpdesks die capaciteit tekort komen omdat Office 365 toch net wat anders werkt dan Office 2016, tweestapsverificatieprocessen en halfjaarlijkse wachtwoordwijzigingen. En dan heb ik het nog niet eens over het gebruik van sociale media, interne communicatie-applicaties zoals Slack of het gezamenlijk werken in ‘de Cloud.  En dit zijn dan nog slechts voorbeelden die vooral met de interne organisatie te maken te hebben en niet zozeer met nieuwe (strategische) projecten die gericht zijn op de markt of afgestemd zijn met klanten. Waar de digitale transformatie ons werk vooral makkelijker moet maken lijkt het in de praktijk juist een tegengesteld effect te hebben. Het is veel, het lijkt en is soms complex en het vraagt tijd en ruimte om te leren. Omdat dit cognitief veel van ons vraagt en het vaak te ver van ons afstaat vallen we snel weer terug op oude gewoonten en patronen. 

 

In veel van dergelijke digitale transformatie trajecten zie ik ten minste twee valkuilen. De eerste is de nadruk op technologie. Het lijkt soms een doel te zijn in plaats van een middel om het doel te behalen. De nieuwe technologie sluit te weinig aan bij visie en strategie en bij het primaire proces en wordt vooral geïnitieerd door techneuten. Derhalve ontstaat er weinig synergie tussen de strategie, business en nieuwe technologie. Dat is vragen om moeilijkheden.

 

Een tweede valkuil is dat medewerkers te weinig worden betrokken bij nieuwe initiatieven. Hierdoor is er minder draagvlak, minder eigenaarschap en dus minder betrokkenheid bij nieuwe (digitale) initiatieven. Het herkennen en faciliteren van intrapreneurship  in relatie tot digitale transformatie kan hierbij van groot belang zijn. Hierbij is top-down commitment wel een voorwaarde. Intrapreneurs hebben ruimte, tijd en middelen nodig vanuit het management om hun vaardigheden aan te wenden en zodoende de kans op een succesvolle transformatie te vergroten. Zij kennen de organisatie, de business, de primaire processen, de mogelijke bureaucratie, hun collega’s en zij hebben affiniteit met het onderwerp, waardoor zij in staat zijn om de echte kartrekkers en facilitators van digitale transformatie en innovatie te worden.

 

Kernvragen: 

  • Waarom stranden veel nieuwe (technologische) initiatieven na een aantal maanden?
  • Waarom ervaren we zoveel weerstand  bij de implementatie van nieuwe digitale initiatieven?
  • Hoe kunnen we meer verantwoordelijkheid bij werknemers en teams leggen?
  • Hoe kunnen we ondernemend werkgedrag (intrapreneurship) gebruiken om de digitale transformatie te laten slagen?

 


 »